گروه کوهنوردی سرابان نطنز

در آخرین روز از فصل بهار، گروه کوهنوردی سرابان نطنز با همکاری اداره تربیت بدنی و هلال احمر شهرستان در یک حرکت خود جوش اقدام به پاکسازی کوهستان گنبد باز نمودند . گنبد باز از جمله کوه هایی است که در محدوده شهر واقع شده و به دلیل وجود گنبدی تاریخی که قدمت آن به دوران صفویه باز میگردد هرهفته پذیرای  جمع زیادی از علاقمندان است .

در این برنامه که گروه زیادی از کوهنوردان ، امداد گران و علاقمندان به طبیعت وجود داشتند افراد راس ساعت 30/6 صبح جمعه 31/3/87 در میدان تختی تجمع نموده ، به سه گروه تقسیم شدند و به کوه گنبد باز صعود نمودند و زباله های مسیر را جمع آوری و با خود تا قله حمل کردند . تمامی افراد صعود کننده از سمت قدمگاه پایین آمدند و کیسه های زباله را به ماشین حمل تحویل داده و پس از صرف صبحانه به سخنان آقای دولت خواه ریاست اداره محیط زیست در مورد محیط زیست و اهمیت آن و بعد از آن به سخنان آقای سلمانپور ریاست جمعیت هلال احمر شهرستان گوش فرا دادند .

طبق برنامه سه ماهه گروه قرار شد جهت بازدید از غار کلهرود به این روستا سفر کنیم .

از سالیان گذشته که از گوشه و کنار وصف این غار را شنیده بودیم شوق دیدن غار را داشتیم  بعد از برنامه ریزی به سراغ هلال احمر شهرستان نطنز رفتیم و وسایل لازم جهت بازدید از این غار را تحویل گرفتیم و با دوستانمان در کلهرود تماس برقرار نموده و از راهنمای محلی بهرمند شدیم . به دلیل فراهم شدن امکانات این برنامه را خانوادگی اعلام نمودیم و صبح جمعه ٢۴/٣/٨٧ با یک دستگاه مینی بوس وپنج دستگاه سواری ساعت ۵ صبح عازم روستای کلهرود شدیم ساعت  ٣٠/۶ بود که به روستا رسیدیم و به طرف امامزاده که انتهای روستا بود حرکت نموده و صبحانه را کنار امامزاده صرف نمودیم به اتفاق راهنمای محلی به داخل غار رفتیم  غار دقیقا کنار کوهی پشت امامزاده قرار داشت و ارتفاع زیادی از سطح زمین نداشت

 ورودى غار دالان‌مانند و داراى سقفى کوتاه است که حداکثر پهناى آن بیست متر و حداقل آن چهار متر مى‏باشد که با شیبى تند که در برخى از بخش‏ها حالت پرتگاه پیدا مى‏کند ادامه یافته و پس از طى حدود شصت متر به تالار کوچکى مى‏رسد. تالار کوچک بیضى شکل بوده و ابعادى حدوداً سى در چهل متر دارد و بلنداى آن به حدود شش متر مى‏رسد. تالار کوچک با دالانى کوتاه به تالارى بزرگ یا وسیع‏ترین فضاى غار متصل مى‏گردد. این تالار از تالار قبلى کمى بزرگ‏تر بوده و ابعادى در حدود ۳۰ متر در ۵۰ متر دارد. این تالار از پدیده‏هاى زیبا و کم‏نظیر این غار به حساب مى‏آید. سقف و دیوارهاى این بخش پوشیده ازغارسنگ‏هاى گل‏کلمى و کف آن پوشیده از چکیده‏هاى مخروطى دانه انگورى مى‏باشد حوضچه‏اى مملو از آب، زیبایى‏بخش این مکان است.

سمت راست این تالار بازدیدکنندگان را به انتهاى غار که فضایى گرد با سقفى کوتاه دارد مى‏برد. در مرکز این تالار میدانکى قرار دارد که وسعت آن حدود شصت متر مربع و در مرکز آن چاله‏اى کنده شده که گویا محل برافروختن آتش بوده است و نزدیک تنها چاه موجود در غار است، که دهانه آن حدود دو متر و ژرفایى حدود پنج متر دارد. این محل احتمالاً قرارگاه افرادى بوده که در کوتاه مدت در آن مسکن مى‏گرفته‏اند زیرا گذران زندگى در بلندمدت و افروختن آتش در اعماق غارها به علت دود حاصل از سوختن آتش امرى محال است. براى مطالعه زندگى انسان‏هاى غارنشین فقط باید بخش‏هاى ابتدایى غارها را مورد مطالعه قرار داد حتى اگر آثارى از این نوع زندگى در اعماق غارها یافت شود. از سمت راست این تالار دو دهلیز جدا مى‏شود که یکى به اعماق غار رفته و کور مى‏گردد و دهلیز آب‏رو است و دیگرى با شیبى تند و چاه مانند به سوى دهانه غار رفته و ورودى دوم یا چاه مانند غار را تشکیل مى‏دهد. مجموعه کلیه دهلیزهاى قابل عبور و تالارها و دالان‏هاى غار درازایى در حدود هزار و دویست متر دارد. ژرف‏ترین بخش غار انتهاى چاه و تالار بزرگ حدود هزار و چهارصد متر از سطح دریا ارتفاع دارد. ژرفاى دهانه غار تا پست‏ترین نقطه آن حدود پنجاه متر است

به علت این که بسیاری از افراد برای اولین بار پای در غار میگذاشتند برنامه خود را سریع به پایان بردیم و ساعت ٣٠/١٠ از غار خارج شدیم و پس از استقرار در باغی که توسط دوستان آماده شده بود به سمت نطنز حرکت نمودیم .

 بنا بر اظهار نظر برخی سایت ها یک شاخه باریک و ساده در انتهای غار قرار دارد که باید خزیده به درون آن رفت، این شعبه تالار و دهلیز اصلی رویهم رفته به 3 هزار متر می‌رسد که تا قبل از کشف انتهای غار قوری قلعه در اورامانات پاوه طولانی‌ترین غار شناخته شده ایران به شمار می‌رفت

لازم به ذکراست که  دالان آخر غار به شعبه گلی معروف است ونزدیک 3 ساعت  حرکت سینه خیزدارد ولی در انتهای آن یک دریاچه اعجاب انگیز وجود دارد .

 سالها پیش 2 جهانگرد به داخل این غار رفته  و 15 روز در داخل غار سر در گم مانده بوده اند ( گم شدند ) تا اینکه نوری از قسمتی از غار نظر آنها را جلب می کند و از طریق روزنه مسیر نور خود را نجات می دهند.

این دو نفر اظهار داشتند که بعد از 15 روز نتوانستند به انتهای غار برسند.

از دیگر مناطق غار مانند در شهرستان نطنز میتوان از چاه دیو یا چاه اجنه که به چاه ارازه هم معروف است در قریه آب سنجد باقرآباد در چهل کیلومتری جاده مورچه خورت به نطنز در بالای کوهی قرار داردنام برد . غار در میان طبقات رسوبی و آبرفتی به شکل یک استوانه کاملاً حلقوی تشکیل شده است. عمق چاه دقیقاً 50 متر و بعضی‌ها هم تخمین زده‌اند 80 متر و قطر دهانه آن 30 متراست.

این غار نیز از فوران مواد و گدازه‌های آتشفشانی و فروکش آن تشکیل شده، به طوری که در بعضی از قسمت‌های دیواره آن با وجود گذشت میلون‌ها سال حالت صیقلی که در نتیجه خروج مواد آتشفشانی است هم چنان به چشم می‌خورد.

 بازدید از این چاه بی‌اندازه خطرناک است و احتیاج به وسایل کامل فنی و ایمنی دارد که باید حتماً رعایت شود. این چاه در ایران منحصر به فرد است.

کوهستان ، این سرزمینی است که از آن بوی صفا می آید

                            این سرزمینی است که هرشاه و گدا می آید

جان من پاک بیا منزل ناپاکان نیست هرکه پاک آید به درگاه ما می آید

باز هم کرکس باز هوای قله باز هم غلبه انسان بر طبیعت و باز مشاهده عظمت خداوند در محیط کوهستان اما این بار با قصد و انگیزه ای دیگر

از ماهها قبل تصمیم گرفتیم همپای دیگر گروه های استان در هفته محیط زیست جهت پاکسازی کوهستان کرکس به این منطقه رهسپار شویم به همین جهت هماهنگی هایی با اداره محیط زیست انجام دادیم که با استقبال مواجه شد و جمعه دهم خردادماه هشتادو هفت با هدف  پاکسازی کرکس عزم خود را جزم نمودیم اینبار عده ای از بانوان نیز گروه را همراهی می نمودند پس از اقامه نماز صبح در مسجد حجت سرابان ساعت 5 بامداد به سمت روستای کشه حرکت نمودیم . و پس از توجیه اعضای گروه آرام و پیوسته حرکت نمودیم و ساعت 7 صبح به پناهگاه رسیدیم ابتدا قصد صعود به قله را نداشتیم و لی با اصرار بانوان و افرادی که برای بار اول به این مکان پا گذاشته بودند صعود به قله را آغاز نمودیم و با توجه به توان اعضای گروه حرکت خود را آهسته و پیوسته آغاز نمودیم تا ضمن صعود افراد بتوانند خود را با شرایط هوای بالای 3000 متری تطبیق دهند ساعت 9 صبح بود که باز برفراز بلند ترین کوه مرکزی ایران و کوهی که در کنار کویر سوزان طراوت و شادابی برای روستا های اطراف خود به ارمغان آورده پای نهیم و پرچم پر افتخار ایران اسلامی را با غرور به اهتزاز در آوریم  . شادی وصف نشدنی در چشمان افرادی که برای بار اول پای بر این قله گذاشته بودند مشاهده میشد شاید به خاطر زحمات و مشقاتی که برای این صعود متحمل شده بودند و توانسته بودند بر نفس خود غلبه کنند و با تحمل سختی های مسیر به قله برسند و این نوید و گواه این مطلب بود که ، میتوان بر نفس خود غلبه کرد ، میتوان به آرزوها رسید . رسیدن به قله مصداق عملی سخن  است که : خواستن توانستن است  

پس از کمی استراحت و توضیحاتی در باب مسیرهای گوناگون صعود و روستاها ی اطراف به سمت پناهگاه حرکت نمودیم و پس از صرف نهار به به سوی روستای کشه برگشتیم . زباله های جمع آوری شده تا پایان مسیر توسط افراد گروه به سمت ماشین حمل شد .

در این برنامه 14 نفر از آقایان و 12 نفر از بانوان شرکت داشتند

کوه ها

وسیله اند،

انسانیت نهایت است.

بلکه ارتقای انسانیت است.

به مناسبت سوم خرداد ماه سالروز آزاد سازی خرمشهر گروه کوهنوردی سرابان تصمیم گرفت به قله 3895 متری کرکس صعود نماید به همین جهت ساعت 12 نیمه شب توسط مینی بوس آقای فلاح به سمت روستای کشه حرکت نمودیم و ساعت 1 نیمه شب در حالی که هوا کاملا مهتاب بود استارت حرکت به سمت پناهگاه زده شد . زیاد به چراغ نیازی نبود و مهتاب سخاوتمندانه مسیر راه را برایمان روشن کرده بود ساعت 3 نیمه شب به پناهگاه رسیدیم و در اتاقی که توسط آقای حوض ماهی برایمان در نظر گرفته شده بود اسکان یافته و خوابیدیم صبح پس از اقامه نماز به تمرینات و نرمش های کششی پرداخته و پس از صرف اندکی صبحانه جهت صعود آماده شدیم . ساعت عدد 8 را نشان میداد که دوستانمان از گروه معصومیه قم به ما ملحق شدند و استارت صعود به قله توسط دو گروه که 33 نفر بودیم زده شد . حرکت گروه بسیار خوب بود و ساعت 50/9 موفق شدیم یکبار دیگر به قله کرکس صعود نماییم . و یاد و خاطره رشادت های رزمندگان اسلام را گرامی داریم . پس از استراحتی کوتاه و گرفتن چند عکس یادگاری  آهنگ بازگشت سردادیم و به سمت پناهگاه و روستای کشه برگشتیم  تا یکبار دیگر با درس گرفتن از کوه و با کوله باری از خاطرات به زندگی روزمره شهری بازگردیم .