گروه کوهنوردی سرابان نطنز

گزارشی از غم انگیز ترین حادثه کوهنوردی در استان اصفهان

عباس کوچه فاره — Mon, 13 Feb 2012 20:39:50 GMT

انا لله و انا الیه راجعون

گزارشی از غم انگیز ترین حادثه کوهنوردی در استان اصفهان

ساعت 15 روز شنبه 22/ 11/90 از امداد و نجات هلال احمر نطنز به اینجانب عباس کوچه فاره ( امداد و نجات کوهستان هلال احمر نطنز ) اعلام شد که ده نفر از کوهنوردان کاشان از مسیر روستای طامه ( جبهه شرقی ) به قصد قله کرکس صعود نموده و نزدیکی های قله پنج نفر از این گروه در یکی از دره ها مفقود شده اند ، دستور آماده باش داده شد. پس از فراخوان جلسه ای با اعضای امداد و نجات و ریاست هلال احمر( آقای دکتر سلطانی ) و مسئول امداد نطنز (آقای اصباح ) ، تصمیم گرفته شد که تیم پنج نفره امداد نطنز آقایان مرتضی فرخشاد – عباس کوچه فاره – محمد رضا عجم – علی اکبر کوچه فاره و سعید وشاق از مسیر جبهه جنوبی ( کشه ) به قله اعزام و مراتب را بررسی و گزارش نمایند . تیم مزبور به همراه تیم امداد شاهین شهر ساعت 21 به سمت پناهگاه حرکت و پس از شب مانی به قله صعود نمودند . ابتدا پنج نفر که سالم بودند رویت شدند و ساعت 11 بود که مسیر حرکت بهمن دیده شد و یک کوله نیز در مسیر شناسایی شد . به علت خطر زیاد تیم ما نتوانست از دره محل حادثه فرود بیاید . در همین حین تیم هایی از کاشان ، آران و بیدگل و اصفهان از مسیر شمالی ( اوره ) به منطقه حادثه اعزام شدند و موفق شدند متاسفانه دو تن از همنوردان کاشان که از امداد گران هلال احمر این شهرستان نیز بودند و گرفتار بهمن شده بودند را بیابند.

بعد از ظهر 23 بهمن سرپرست تمام تیم ها و مسئولین استانی جلسه تشکیل داده و برنامه جستجوی روز 24 بهمن را مشخص نمودند .

دوشنبه 90/11/24

تیم های زیادی از شهرهای اصفهان ساعت 6 صبح به سرپرستی استاد مرادیان ( مربی فنی کوهستان هلال احمر ) و عباس کوچه فاره ( مسئول امداد و نجات کوهستان هلال احمر نطنز ) به محل حادثه اعزام شدند. ساعت 9 صبح تیم ها در محل حادثه مستقر شدند و و دونفر از جانباختگان ( مرحوم مهدی صباغی و مرحوم علیجان زاده ) که از کوهنوردان بسیار زبده بودند را از برفها جدا نموده و به پایین منتقل کرده و جستجو برای یافتن سه تن دیگر تا ساعت 15 به نتیجه نرسید ، امداد گران محل حادثه را ترک نمودند تا روز سه شنبه نیروهای تازه نفس کار جستجو را ادامه دهند .

سه شنبه 90/11/25

جستجو برای یافتن کوهنوردان با ورود تیم های جدیدی از شهر های سمیرم و دهاقان و دیگر شهر ها ادامه یافت ضمن این که تجهیزات جدیدی نیز نسبت به دیروز اضافه شده بود . جستجو بدون وقفه در ارتفاع 3400 متری تا ساعت 14 ادامه داشت و در آخرین لحظات پیکر یکی دیگر از کوهنوردان (مرحوم احمدیان) پیدا و به پایین کوه منتقل شد. روحش شاد

چهارشنبه 90/11/26

تیم های جستجوی جدیدی از شهر های سمیرم و فریدن و فریدون شهر جایگزین تیم های قبل شدند و ساعت 5 صبح به منطقه اعزام و جستجو ادامه یافت تیم امداد و نجات نطنز نیز به عنوان تیم پشتیبان در محل حضور داشت ، هوا نیمه ابری بود و کم کم ساعت 14 بارش برف شروع شد حدود ساعت 15 بود که پیکر بی جان مرحوم تمنایی رئیس هیئت کوهنوردی کاشان و سرپرست این برنامه در عمق 5/1 متری پیدا شد و توسط امداد و نجات نطنز در حالی که هوا تاریک شده بود به پایین منتقل شد . روحش شاد

پنج شنبه 90/11/27

بارش برفی که از بعد از ظهر گذشته شروع شده بود ادامه داشت . تیم های جستجو به پایین کوه منتقل شدند ولی در شرایط بد آب و هوا کار جستجو مقدور نبود به ناچار تیم ها به هلال احمر بازگشتند.

جمعه 90/11/28

تیم هایی از شاهین شهر ، کاشان ، نطنز، سمیرم ، فردیدن و اصفهان که جمعا 42 نفر بودند ساعت 6 صبح به سمت کوه جهت یافتن تنها بازمانده این حادثه آقای علی بهادری حرکت نمودند. هوا مساعد نبود مه بسیار غلیظ به همراه بارش شدید برف مانع حرکت تیم های جستجو نشد ساعت 10/30 کار در دو منطقه بصورت سونداژ شروع شد بسیار امیدوار بودیم که به نتیجه ای برسیم ولی متاسفانه جستجو نتیجه ای در بر نداشت و ساعت 15 جستجو متوقف شد و تیم ها به سمت پایین حرکت نمودند . شب در هلال احمر جلسه ای با مسئولین و گروه های امدادی برگزار شد و به اتفاق تصمیم به ترک جستجو تا بهبود هوا گرفته شد . تیم نطنز در این عملیات نیز شرکت داشت ( مرتضی فرخشاد ، سید جعفر مرتضوی ، عباس کوچه فاره ، علی اکبر کوچه فاره ، سعید وشاق ، امیر حسن کوچه فاره و حسین توسلیان )

تیم امداد کوهستان نطنز مستقر در محل حادثه

محل ریزش بهمن

حرکت تیم ها به سمت محل حادثه

تیم امداد کوهستان هلال احمر نطنز

شناسایی غار جدید و حادثه غار نوردی

عباس کوچه فاره — Fri, 27 Jan 2012 09:44:19 GMT

روز سه شنبه مورخ 4/ 11/ 90 آقای محمد رضا وشاق از کوهنوردان و غار نوردان خبره گروه کوهنوردی سرابان نطنز جهت شناسایی و پیمایش غار ی واقع در 40 کیلومتری نطنز (آبادی میلاندر ) بر فراز کوهی به ارتفاع 2250 متر عزیمت نمود . ساعت 17/30 به همنوردان و تیم امداد و نجات کوهستان هلال احمر نطنز خبر داده شد که از وی هیچ اطلاعی نیست و وی در چاهی درون غار سقوط نموده است . پس از بررسی غار توسط تیم امداد نطنز و کمبود امکانات از تیم امداد کوهستان آتش نشانی شاهین شهر در خواست کمک شد و تیم نامبرده ساعت 10 شب به محل حادثه رسیده و با احداث کارگاه داخل غار رفتند . پس از ساعت ها تلاش بی وقفه در حالی که همگان از زنده بودن آقای وشاق نا امید بودند ، امدادگران او را از عمق 65 متری به بیرون غار منتقل نمودند . همگان پس از این که او بطور معجزه آسایی زنده مانده بود به شکر گذاری مشغول شدند . پس از انتقال وی به پایین کوه توسط آمبولانس هلال احمر نطنز به بیمارستان اعزام و پس از معاینات اولیه مشخص شد که فقط از باحیه مچ دست و زانو دچار آسیب شده است .

گروه کوهنوردی سرابان بر خود لازم می داند از کلیه عزیزان که در این عملیات شرکت داشتند تقدیر و تشکر بعمل آورد .

آقای حسین اصباح ( سرپرست امداد ونجات هلال احمر نطنز )

آقای محمدی و همکارانشان از آتش نشانی شاهین شهر

سروان محمدی از پاسگاه طرق رود

آقای عامری از آتش نشانی نطنز

تیم امداد و نجات کوهستان هلال احمر نطنز

و اعضای گروه کوهنوردی سرابان

کوه خدا

عباس کوچه فاره — Thu, 15 Sep 2011 14:54:05 GMT

کوه خدا در روستای اوره واقع شده ، صعود از جبهه شمالی و شرقی بدون تجهیزات سنگ نوردی غیر ممکن است و تنها مسیر صعود جبهه جنوبی می باشد که پس از طی مسافتی طولانی در دره ویونگ از طریق یال بید هند صعود آسان تر خواهد بود . ارتفاع قله 3450 متر است .

سال گذشته بدون امکانات موفق به صعود شدیم و ناچار شدیم ( به دلیل زیادی راه )شب را در میان کوه تا صبح کنار آتش بیدار باشیم .

امسال جهت صعود پس از طی 3 ساعت مسیر در دره ویونگ شب مانی کردیم ( مسعود حاجی زاده - عباس کوچه فاره - سعید وشاق و محمد جواد کوچه فاره ) و دوستانی که ساعت 3/5 شب از نطنز حرکت کرده بودند ( سید عباس میرمحمد علی - مرتضی فرخشاد و مجید کوچه فاره ) ساعت 6 صبح به ما ملحق شدند و صعود را آغاز کردیم . از همان ابتدای مسیر به دنبال راه نزدیک تر بودیم ولی صخره های بسیار بلند اجازه فکر کردن به چنین تصمیمی را از ما سلب میکرد . پس از صرف صبحانه در ساعت 7/30 از دره ای که به یال بید هند می رسید کار اصلی صعود آغاز شد .

پس از تراورس طولانی ساعت 12 موفق به فتح قله شدیم و پس از استراحت 1 ساعته به پایین حرکت نمودیم و توانستیم یک مسیر جدید که نسبت به سال قبل 3 ساعت نزدیک تر بود را شناسایی نماییم . ساعت 3 پس از صرف ناهار در محل شب مانی به سوی اوره و نطنز حرکت نمودیم .

صعود به دماوند

سعید وشاق — Tue, 23 Aug 2011 16:26:17 GMT

قله دماوند بلند ترین قله (5671 متر ) ایران می باشد . جهت صعود به این قله چهار یال اصلی و شانزده یال فرعی وجود دارد .یکی از متداول ترین مسیر ها مسیر جنوبی نامیده میشود ، که از شهر پلور و آبادی رینه دسترسی به این مسیر امکان پدیر می باشد.

با اتومبیل می توان تا گوسفند سرا که در ارتفاع 3100 متری قرار دارد رفت

چهارشنبه 19 مرداد90

چهار نفر از اعضا ی گروه در یک برنامه پیش بینی نشده تصمیم گرفتیم که بام ایران را برای بار دوم فتح نماییم به همین منظور 4 صبح از نطنز به سمت شهر پلور حرکت نمودیم

و تا گوسفندسرا را با ماشین رفتیم ولی امسال جاده خرابتر بود

کم کم وسایل رو آماده کردیم و بعد از صرف صبحانه ( البته ناهار باید اسمش رو گذاشت ) به سمت پناهگاه حرکت کردیم بعد از حدود 4 ساعت راهپیمایی به بارگاه سوم در ارتفاع 4200 متری رسیدیم ولی در کمال ناباوری از برف خبری نبود !

شب رو در پناهگاه که البته امسال خلوت تر بود سپری کردیم

20 مرداد 90 ساعت 5 وسایل رو آماده کردیم و ساعت 6:30 از پناهگاه به سمت قله حرکت کردیم در راه فقط حدود 2 یا 3 گروه در حال صعود بودند که ما هم با انرژی و توان بالا پیشرفتیم ولی چون برف نبود نزدیک قله گوگرد خیلی ما رو اذیت کرد

ساعت 14 بود که به قله رسیدیم ولی هوا بسیار نامساعد بود و سریع عکس هامون رو گرفتیم به امید این که دوباره بتوانیم با دوستان قله را فتح نماییم ، قله را ترک کردیم . پس از 4 ساعت به پناهگاه رسیدیم .

در اینجا جا داره از آقای مرتضی فرخ شاد که مانند سال قبل این برنامه رو ترتیب دادند تشکر فراوان داشته باشم

افراد صعود کننده : مرتضی فرخشاد . سید عباس میر محمد علی . سعید وشاق . محمد جواد کوچه فاره

لیلا اسفندیاری در هیمالیا جان باخت

سعید وشاق — Sat, 23 Jul 2011 08:44:14 GMT

لیلا اسفندیاری کوهنورد ایرانی و اولین زن فاتح قله نانگابارپات در حین بازگشت از قله کاشربورم 2 دچار حادثه شده و جان باخت.

به گزارش خبرگزاری فارس، لیلا اسفندیاری که اوایل تیر ماه سال جاری به منظور صعود به قله 8 هزار و 35 متری کاشربورم 2 راهی پاکستان شده بود پس از یک ماه تلاش امروز جمعه بعد از ظهر موفق به صعود این قله از رشته‌های کوههای هیمالیا شد.

وی هنگام بازگشت از قله دچار حادثه شده و بر اثر سقوط جان باخت.

بر اساس گزارشات تلفنی سایر همنوردان ایرانی و خارجی که همراه لیلا در صعود قله شرکت داشته اند پیکر لیلا پس از 300 متر سقوط در ارتفاع نزدیک به 7700 متری جبهه ی پاکستان در مکانی خارج از مسیرمتوقف می شود.

هم اکنون سایر صعودکنندگان در صحت و سلامت در کمپ سوم مستقر می باشند.

لیلا اسفندیاری پیش از این، با سرپرستی تیمی 6 نفره موفق شده بود قله دشوار نانگاپاربات به ارتفاع 8126 متر را صعود کند و سال گذشته نیز بر قله ی K2، دشوارترین کوه جهان ، تلاشی ستودنی انجام داده بود.

اسفندیاری به عنوان کوهنورد مستقل قله کاشربورم دو را صعود کرد اما در بازگشت دچار حادثه شد.

قله کمرسیاه

عباس کوچه فاره — Sun, 03 Jul 2011 15:36:42 GMT

امداد ونجات کوهستان

عباس کوچه فاره — Tue, 10 May 2011 13:52:50 GMT

کوهنوردی به روستای وش و ادامه مسیر تا ابیانه

عباس کوچه فاره — Tue, 10 May 2011 13:29:47 GMT

در میان کوه های سربلند

یک دِه بی دغدغه بی قید وبند

برقرار و استوار و پایدار

ساکت و آرام و خالی از گزند

نام او (( وش )) ، روزگارش سادگی

جنس خوب ساکنینش مثل قند

اهل آنجا ساده و با معرفت

با تو می گویند بر دنیا بخند

(( وش )) تمام نقطه هایش با خداست

کوه تا کوه ، درّه درّه ، بند بند

سفرنامه ی وش به ابیانه

صبح جمعه ساعت5:30 دقیقه قرار آغاز برنامه است. از نطنز با مینی بوس حرکت می کنیم و ساعت 6:30 به روستای تتماج ( از توابع کاشان ) می رسیم .

در حدود 6-5 کیلومتری جاده خاکی را بعد از تتماج به سوی ابتدای مسیر وش می رویم.به محلی می رسیم که دیگر هیچ وسیله ی نقلیه ای توانایی طی ادامه مسیر را ندارد.

هوای بسیار عالی و خنک صبحگاهی مستمان می کند. اینجا شروع کوهپیمایی به سمت وش است.آماده ی حرکت می شویم کوله بر دوش ، عصای کوهنوردی در دست و قبراق و سرحال.

یازده نفر هستیم.اعضای گروه به آرامی حرکت می کنند و باهم گپ می زنند.مسیر نرم و روان با شیبی کم و ملایم است.یکی پس از دیگری کوهها را پشت سر می گذاریم و از قیل و قال دنیای امروزی دورتر و دورتر می شویم. تقریبا یک ساعت و نیم که راه می پیماییم به آبگاهی می رسیم و پس از مدت کوتاهی به امامزاده ی اول می رسیم به نام هفتاد و دو اولیاء که قبرهای خیلی قدیمی و تعداد اندکی جدید آنرا محاصره کرده اند. یک نشانه کشف می کنیم : در روی سنگ قبرهای مردان یک طرف یک نقش دایره و یک طرف نقش شانه ی سر ولی برای زنان در دوطرف دو دایره حکاکی شده اند چرایش را نمی دانیم.از کنارشان با ذکر فاتحه ای می گذریم وارد منطقه ای می شویم که ده پانزده اتاق قدیمی و خشتی با تجهیزات اندک و البته برق شهر و آب آشامیدنی انتظارمان را می شکد.پیرمردی از اهالی وش صاحب این اتاقهاست و آنها را به خستگان راه اجاره می دهد تا شبی را بیتوته کنند. در واقع هتل بین راهی وش است از جنس روستایی اش.جالب است اینجا چند توالت عمومی دارد ولی خیلی از شهرهای بزرگ و پیشرفته؟؟؟

یک قضیه ی اعجاب برانگیز : اینجا تراکتور هم هست ؟ مگر می شود.می دانید چگونه این کار را انجام داده اند؟ تراکتور را قطعه قطعه کرده اند و هر کسی یک قطعه را تا هتل !!! برده و آنجا قطعات تراکتور را روی هم سوار کرده اند.حاشا به همتشان.

آبی می نوشیم و استراحتی مختصر و حرکت به سوی امامزاده ی دوم یا همان کعبه کوچک ... !

شیبی بسیار تند بطول 300 متر فاصله ی ما تا هفتاد و دو اولیاء است.پس از رسیدن به آنجا زیارتی می کنیم و عکسی به یادگار و حرکت به سمت دیار سادگی : وش...!

سرازیری تندی را می کوبیم و به ابتدای وش می رسیم.در کوچه ی اصلی که پا می گذاریم حسی عجیب تمام وجود آ دم را فرامی گیرد. اینجا خبری از تمدن دست و پاگیر امروزی نیست ...اینجا حتی برق ، آب لوله کشی ، گاز ، مبلهای فلان مدل ، لباسهای جین ، موهای فشن ، کارت شارژ موبایل ، قبض تلفن ، چک برگشت خورده ، زیرآب زدنهای معروف ، ماشین های مدل بالا ، ویلا و استخرو ... و ... و در یک کلام دردسرهای زندگی امروزی خبری نیست که نیست و فقط چیزهایی که هست سادگی و صداقت وپاکی است.اینجا فقط جا پای خداست که دیده می شود.انگار خدا همیشه در کوچه های وش در حال قدم زدن است. ای کاش می شد اندک مدتی اینجا زندگی کرد کاش...!

از پیرزنی دوست داشتنی سراغ آقای عزیزا... رمضانی ــ یکی از اهالی فعال وش که اکنون ساکن نطنز می باشد ــ را می گیریم. خوش و بشی می کنیم از روستا می پرسیم که می گوید در این فصل فقط 26 نفر زندگی می کنند.دقت کردید فقط 26 نفر !!!!!

از ایشان آدرس دقیق ادامه مسیر را می پرسیم.آخر مگر نمی دانید مقصد ما روستای تاریخی ابیانه است!!!ایشان هم با وسواس بسیار بر روی کاغذ نقشه را ترسیم میکند گویی نشانی گنج می دهد.

باز هم ادامه ی مسیر کمی که از باغهای وش می گذریم با نهر آبی روان و زلال و خنک می رسیم.استراحتی اساسی با صبحانه ای کامل در فضایی مطبوع که کمتر جایی یافت می شود.

ساعت 10 :45 به راه می افتیم.کم کم از باغها می گذریم خانه هایی ویلایی درون باغ وسوه ی مان می کنند به داخل برویم. چشم ...! وارد یکی از آنها می شویم البته بگویم تمام این خانه باغها اکنون دیگر خالی از سکنه شده اند. دو طبقه است با تراس و هال و تنور و ابزاری بسیار کهنه و فرسوده. ایوان به حیاط را با چند پله ی سنگی که در دیوار فرو رفته اند جدا کرده اند. چه مهندسی پیشرفته ای!!

به اجبار زود براه می افتیم. کم کم باغها به اتمام می رسندو رودخانه ای البته خشک بدلیل کمبود بارندگی ، زیر پایمان گذرانده می شود.طبق نقشه ی آقای رمضانی به بن بستی از جنس کوه می رسیم.به سمت چپ متمایل می شویم.صعودی مختصر می کنیم به محوطه ای پوشیده از درختان سپیدار می رسیم که ما آن را سپیداران می نامیم. اندک خوراکی می خوریم و نفسی چاق. صعود سختی را شروع می کنیم دوساعتی که صعود می کنیم به خط الرأس کوه می رسیم . اینجا پایان صعود است . ابیانه ی تاریخی و منحصر به فرد و باغهای سبزش چشم نوازی می کنند. سرازیری را با شن اسکی درمی نوردیم یک ساعت بعد به دو سه درخت سپیدار کهنسالی می رسیم . جاییست عالی برای ناهار خوران. غذا را در کنار هم می خوریم و از زیبایی ها و دشواریهای مسیر گذشته می گوییم. چه با صفاست این مکان . به درخواست سرپرست گروه آقای عباس کوچه فاره سرازیری را پی می گیریم.یک ساعت و نیم بعد به انتهای مسیرمان می رسیم . منطقه ی (( تار در )) محوطه ای نرسیده به ابیانه با درختان سر سبز چنار و نهری آب که به استخری بزرگ می ریزد. ولی یک صحنه تمام خستگی مان را در تنمان نگه می دارد انباشت زباله در نقطه نقطه ی اینجا حال آدم را دگرگون می کند. کاش اینگونه نمی شد و ای کاش چاره اندیشیده شود تا شاهد این گونه موارد نباشیم.ما می گوییم اما کو گوش شنوا...!

بماند ساعت 6:30 عصر جمعه برنامه خاتمه می یابد. سوار بر می نی بوس به سوی نطنز حرکت می کنیم.

یادش به خیر.

مسعود حاجی زاده

نطنز ــ جمعه 16/2/90