گروه کوهنوردی سرابان نطنز

قله دماوند بلند ترین قله (5671 متر ) ایران می باشد . جهت  صعود به این قله چهار یال اصلی و شانزده یال فرعی وجود دارد .یکی از متداول ترین مسیر ها مسیر جنوبی نامیده میشود ، که از شهر پلور و آبادی رینه دسترسی به این مسیر امکان پدیر می باشد.

با اتومبیل می توان تا گوسفند سرا که در ارتفاع 3100 متری قرار دارد رفت

چهارشنبه 19 مرداد90 

چهار نفر از اعضا ی گروه در یک برنامه پیش بینی نشده تصمیم گرفتیم که بام ایران را برای بار دوم فتح نماییم به همین منظور 4 صبح از نطنز به سمت شهر پلور حرکت نمودیم

و تا گوسفندسرا را با ماشین رفتیم ولی امسال جاده خرابتر بود 

کم کم وسایل رو آماده کردیم و بعد از صرف صبحانه ( البته ناهار باید اسمش رو گذاشت ) به سمت پناهگاه حرکت کردیم بعد از حدود 4 ساعت راهپیمایی به بارگاه سوم در ارتفاع 4200 متری رسیدیم ولی در کمال ناباوری از برف خبری نبود !

شب رو در پناهگاه که البته امسال خلوت تر بود سپری کردیم

20 مرداد 90  ساعت 5  وسایل رو آماده کردیم و ساعت 6:30 از پناهگاه به سمت قله حرکت کردیم در راه فقط حدود 2 یا 3 گروه در حال صعود بودند که ما هم با انرژی و توان بالا پیشرفتیم ولی چون برف نبود نزدیک قله گوگرد خیلی ما رو اذیت کرد

ساعت 14 بود که به قله رسیدیم ولی هوا بسیار نامساعد بود و سریع عکس هامون رو گرفتیم به امید این که دوباره بتوانیم با دوستان قله را فتح نماییم  ، قله را ترک کردیم . پس از 4 ساعت به پناهگاه رسیدیم .

در اینجا جا داره از آقای مرتضی فرخ شاد که مانند سال قبل این برنامه رو ترتیب دادند تشکر فراوان داشته باشم

افراد صعود کننده : مرتضی فرخشاد . سید عباس میر محمد علی . سعید وشاق . محمد جواد کوچه فاره

این مطلب رو خیلی وقت پیش توی فیس بوک گذاشته بودم .. دیدم اینجا هم جاش خالیه

چند وقت  پیش از شبکه 4 سیما مستندی پخش شد به نام بالاتر از ابرها که قلبم رو به درد آورد

توی این برنامه دلایل کشته شدن برخی از کوهنوردان خوبمان همچون سامان نعمتی و مقبل هنرپژوه و خوشه مهر و کشته شدگان دماوند و علم کوه و...

 توی این برنامه آقای کاظم فریدیان ( تنها ایرانی فاتح قله کی 2 )  درباره این حوادث صحبت میکردند

که در مورد کم کاری همه از جمله گروه امداد که واقعا در این چند سال باعث کشته شدن بسیار زیادی از کوهنوردان شده اندصحبت شد و حتی هیچ یک از مسئولان پاسخگو نبودند که باعث شده یک آمار تکان دهنده بدست بیاد

در کل تاریخ کوهنوردی ایران نزدیک 100 کشته داشتیم البته تا 7 سال پیش ولی این 7 سال بالای 150 کشته داشتیم وقعا چراااااااا

به نظر من این چند سال رفتار و خوی بعضی از کوهنوردان که حیف اسم کوهنورد رویشان بگذاریم تغییر کرده است و حاظر هستند برای فتح قله همه کاری بکنند حتی به قیمت جان همنورد هاشون

آقای فریدیان چرا فقط در برنامه نانگاپاربات که سامان نعمتی در آن مفقود شد فقط مقصر بقیه بودند چرا شجاعت این رو نداشتید که بگویید من هم مقصر بودم شما و خانم لیلا اسفندیاری هم مسئول بودید؟؟؟

یعنی فتح این قله که هزاران بار توسط بقیه فتح شده ارزش جان سامان رو داشت ؟

آیا کسی که دچار ضایعه مغزی در ارتفاع 7800 متری میشه رو می شود تنها به حال خود رها کرد و به راه خودتان برای صعود به قله ادامه دهید ؟

آیا اینقدر سامان برایتان بی ارزش بود که حتی بعد از اینکه به ایران بازگشتید نمی تونستید از خانواده او دلجویی کنید ... ولی شما جشن صعود به راه انداختید

بله قبول دارم که من کوهنوردی نیستم که بخواهم در مورد همچین قله هایی صحبت کنم من یک مبتدی ام و میدونم کسی که پایش رو روی قله های 8000 متری میگذاره باید از جونش بگذره و میدونم در اون ارتفاعی که سامان رو رها کردید شرایط خیلی فرق میکنه ولی آیا شما تلاشی برای نجاتش دادید یا گفتید اول برم قله بعد میریم سامان رو نجات میدیدم ؟

چراااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

چرا مرحوم خلیلی خوشه مهر علاوه بر تاکید مسئولان بر نامساعد بود هوا و اونم توی اون فصل و در دیزین کوهنوردان مبتدی  رو برای آموزش به آنجا برده بود را به کام مرگ برد

چرا وقتی مسئولان احتمال ریزش بهمن رو دادن شما گفتید ما از روی بهمن رد میشیم !!! مگه بال داشتید ؟؟؟ ولی دیدیم که بهمن از روی شما و چند نفر دیگر رد شد

به قول مرحوم اوراز( مرد اول کوهنوردی ایران )بهمن با ما کاری ندارد !!! یادمه این آخرین حرفی بود که زد این جواب کسی بود که به اوراز گفته بود احتمال ریزش بهمن هست ولی این جواب رو شنید که متاسفانه همون بهمن جانش را گرفت

چرا همیشه آخرین کسانی که به محل حادثه میرسند گروه امداده و اگر کوهنوردان داوطلب نباشند چیکار میکنید ؟

چرا قیمت بنزین هلکوپتر از جان انسان بیشتره ؟؟؟

و هزارن چراهای دیگر؟؟؟؟؟؟؟؟